o rasie - Hodowla Kotów Kartuskich Chartreux Age Of Blue kot niebieski kartuski

Przejdź do treści

Menu główne:

o rasie

chartreuxe

Chartreux (CHA) – w Polsce częściej  znany jako kot kartuski, to stara francuska rasa. Z pochodzeniem jej wiążą się legendy związane z klasztorem zakonników, którzy mieliby je sprowadzić do Francji z Afryki.  Bardziej prawdopodobną wersją jest to, iż przybyły one z Syrii, przemawia za tym struktura ich futra – która może świadczyć o pochodzeniu z Syrii lub ewentualnie z górzystych  terenów między Turcją a Iranem. Nazwa Chartreux pojawia się około XVI wieku dla określenia pięknego futra niebieskoszarych kotów. Najnowsze badania wiążą genezę powstania nazwy Chartreux  z nazwą gatunku hiszpańskiej wełny "la pile des Chartreux". Materiał ten, koloru szaro-niebieskiego, do złudzenia przypominał barwę kotów. Ciekawym i na pewno w pewnym stopniu tłumaczącym skojarzenia  kota kartuskiego z zakonem mnichów kartuskich jest fakt, że z wełny tej tkano mnisie, szaro-niebieskie habity. Naturalne kolonie tych kotów istniały w mniej zaludnionych rejonach Francji aż do początków XX wieku.  Nie miały jednak łatwego życia, ponieważ cenione były głównie za swoje piękne futro i mięso. Używane też były do tępienia szczurów. Jedna z tych naturalnych kolonii (znajdująca się na wyspie Belle Ile) posłużyła w latach dwudziestych do rozpoczęcia systematycznej hodowli. Okazało się, że populacja dziko żyjących kotów na wyspie, solidnie odizolowana od innych  kotów buszujących na lądzie, idealnie nadawała się do rozpoczęcia hodowli. Na podstawie pierwszych zdjęć, dokumentów oraz informacji zaczerpniętych z kronik i archiwów, udało się odtworzyć „standard” mnisiego kota kartuskiego.  Właśnie tam od roku 1925 rozpoczyna się współczesna historia rasy. Na podstawie pierwszych zdjęć, dokumentów oraz informacji zaczerpniętych z kronik  i archiwów, udało się odtworzyć „standard” kota kartuskiego. Już w roku 1933 hodowcy z paryskiego Cat Club docenili trudy rodzeństwa Léger i przyznali kotce Migonne de Guerveur nagrodę najpiękniejszego kota wystawy. Od tamtej pory Kartuz na wystawach bywał regularnie.
Po II Wojnie Światowej nie istniały już żadne znane naturalne kolonie kotów kartuskich i rasa ta dostępna była wyłącznie u hodowców. Hodowcy rasy kartuskiej (podobnie zresztą jak i brytyjskiej)  mieli po II wojnie światowej spore problemy z utrzymaniem czystej linii genetycznej. Nie było wystarczającej ilości kocurów, które mogłyby utrzymać rasę. Z tego powodu zdecydowano się na skrzyżowanie dwóch ras, pozwoliło to na powiększenie puli genów w obu rasach, niestety obie rasy stawały się przez to coraz bardziej do siebie podobne, do tego stopnia że FIFE w roku 1970 stworzyła jeden standard dla  obu tych ras. Oznaczało to koniec Chartreux która oficjalnie była nazywana British Shorthair. Aby uratować rasę kartuską i móc hodować czyste koty pochodzenia francuskiego, jak to było przed wojną, dwaj francuscy hodowcy Simmonet (Cattery Vaumichon) oraz Jaquemin (Cattery Lilas Bleus), założyli w Paryżu Club de Chat des Chartreux. Dzięki ich działaniom i zaangażowaniu FIFE w roku 1977 przywróciła oficjalnie rasę.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego